GER VÆL ÍMÓTI EINUM!

Vit verða jaliga ávirkað av tí jaliga og neiliga ávirkað av tí neiliga. Uttan mun til, hvørji orðini eru ella gerningarnir eru, so tykist ein sannroynd at vera fyri okkum flest, at vit verða ávirkað kensluliga og verða harvið kanska eisini myndað.

VER TÍTT SANNA TÚ!

Hvørjum kanst tú vera tú saman við? Nær ert tú í støðum saman við øðrum menniskjum, har tú ikki hevur fyri neyðini at spæla ein leiklut, men veruliga kanst vera tann, tú ert? Hevur tú nakran, sum tú kanst vísa títt sanna andlit fyri?

LIV EFTIR ÆTLANINI!

Vit eru vorðið eitt fólk, sum er merkt av eini sapparamentan. Eins og tá ið sitið verður frammanfyri sjónvarpsskíggjan og skift verður í heilum ímillum ymisku rásirnar, skifta vit ímillum nærum alt annað í lívinum.

TAÐ, TÚ HOYRIR, MYNDAR TEG!

Í hvussu stóran mun mynda orð títt sinni og tín levnað? Hugsa aftur í tíðina og finn seinastu ferð, orð – jalig ella neilig – høvdu eina ávirkan á teg. Eg hugsi, at tær ikki nýtist at leita leingi, tí hetta vísir seg at vera ein gerandiskostur.

GLEÐ TEG Í ARBEIÐINUM!

Hvat hugsar tú, tá ið tú hoyrir um, at øll børnini í flokkinum, sum títt barn gongur í, fingu eina innbjóðing til at koma í føðingardag, uttan eitt barn. Eitt barn var ikki boðið við. Hvør kensla kemur fram í tær, tá ið slíkt hendir?

RAÐFEST RÆTT!

Øll krevja tíð og orku: Maki, børn, familja, vinir, starvsfelagar... Tú vilt so fegin geva øllum sítt, men lendir aftur og aftur í støðuni, har tú kennir teg ikki at strekkja til og hugsar, at tú ikki røktar teir felagsskapir, sum tú annars so fegin vilt.

Í ÓTTANUM BIÐI EG UM HJÁLP!

Ert tú nakrantíð bangin? Hevur verið í onkrari støðu, sum hevur ávirkað teg á slíkan hátt, at tú nærum ikki fekst liva? Allur hugur tín var um hetta illveðrið, sum skapaði óttan í lívinum.

TÚ HEVUR VALDIÐ AT BROYTA HEIMIN!

Tá ið vit síggja onkra neyð í heiminum, spyrja vit mangan: “Hví ger eingin nakað við hetta?” Vit kunnu síggja hungur, kríggj, einsemi, atsókn, trælahald og siga kanska við okkum sjálv: “Um eg hevði valdið, hevði eg broytt støðuna!”

TAK ÁBYRGD!

Minnist tú seinastu ferð, tú gjørdi ein brølara? Tú gjørdi okkurt, sum gjørdi teg reyðan í andlitinum og turran í munninum, meðan hugurin at flýggja bara tók til. Uppliva vit ikki øll brølarar, kreppur og gølur, sum kunnu vera so tarnakrympandi pínligar?

Blog at WordPress.com.

Up ↑