Menning

IKKI VIÐGONGD, MEN MÓTGONGD MENNIR MEG

Fleiri menniskju seta spurnartekin við, um Gud man vera til. “Gud kann ikki vera til, tí at eg síggi hann ikki, eg hoyri hann ikki, eg haldi hann vera órættvísan, óndan og dømandi, eg fari ígjøgnum so nógvar trongdir...”

Fleiri menniskju seta spurnartekin við, um Gud man vera til. “Gud kann ikki vera til, tí at eg síggi hann ikki, eg hoyri hann ikki, eg haldi hann vera órættvísan, óndan og dømandi, eg fari ígjøgnum so nógvar trongdir…” Soleiðis kunnu nakrar av orðingunum ljóða, tá ið okkara kenslur og fatanir standa ímóti Guds veruleika og vilja.

Tá ið vit lesa um Jósef, kunnu vit eisini hugsa, hví Gud mundi lata henda unga mannin fara ígjøgnum hesa trongd. Seldur av brøðrum sínum at doyggja, sendur í fangahús av Potifar vegna nakað, hann ikki hevði gjørt, og gloymdur av samfangum, tá ið teir vóru leyslatnir. Mundi Jósef einsamallur í fangahúsinum í Egyptalandi nakrantíð hugsa: “Gud, hvar ert tú? Ert tú yvirhøvur til? Hví skal eg doyggja í hesum fangahúsið? Hvør er meiningin við hesum?” Ongin ivi man vera í, at Jósef var í einari trongari støðu og hevði nógvar spurningar, har hann hjálparleysur sat í fangahúsinum. (Tú kanst lesa meira um hesa hending her.)

Mundi Jósef í fangahúsinum hugsa: “Gud, hvar ert tú? Ert tú yvirhøvur til?”

Men vit kenna søguna, hvussu ið hann varð loystur aftur av Fárao og settur sum ovasti yvir Egyptalandi næstur Fárao sjálvan. Hvussu Gud síðani brúkti henda mannin til frelsu fyri egyptar og menniskjum umkring Egyptaland. Frá gleði til neyð og aftur til gleði. Gud gloymdi ongantíð Jósef og vendi honum ongantíð bakið. Um Jósef mundi ivast í Gudi, ivaðist Gud ikki í Jósefi.

Man Gud ivast í tær, um tú ivast í Gudi?

Foreldur hava tað fyri í fjarstøðu at hyggja at børnum sínum, tá ið tey spæla. Hetta fyri at síggja, hvussu tey trívast, tá ið foreldrini ikki eru hjá. Síðani gleðast tey, tá ið tey síggja, at børnini hava tað gott og gerast kedd, tá ið tey ikki hava tað gott. Men tá ið tað ikki er so gott, grípa foreldrini ikki altíð inn við tað sama, tí tey vilja síggja, um børnini sjálv megna at loysa trupulleikan. Hetta er ein partur av menningini hjá barninum. Hetta merkir ikki, at foreldrini ikki eru til. At tey eru órein. At tey ikki vilja lurta, tosa ella hjálpa. Foreldrini vilja børnunum tað besta og ein partur av hesum er menningin av barninum.

Ikki viðgongd, men mótgongd mennir meg! Tað er hon, sum fær meg at vera takksaman fyri viðgongdina og heldur meg eyðmjúkan.

Ikki viðgongd, men mótgongd mennir meg!

Jesus fekk at uppliva mótgongd og stríð. Hansara nærmastu vendu honum bakið og hann var dømdur fyri nakað, hann ikki hevði gjørt. Hann upplivdi einsemi. Hetta gjørdi hann, soleiðis at vit ongantíð skulu vera einsamøll. Tað kann vera, at vit til tíðir kenna tað soleiðis, men tá er Gud sum faðirin, ið hyggur at okkum. Men ongantíð í fjarstøðu. Tí hann er altíð nær og vil okkum altíð tað besta, eisini tá ið vit ivast um hann.


1FBA0637-E0D0-40D6-802D-0734D39614AC_1_201_a

Dáma og skriva eina viðmerking

Um tú helt hetta vera gagnligt, hevði tað glett meg, um tú trýsti á Dáma niðanfyri og møguliga eisini skrivaði eina viðmerking í rútin niðanfyri, har tað stendur Svara.

Takk fyri 🙂

2 comments on “IKKI VIÐGONGD, MEN MÓTGONGD MENNIR MEG

  1. Jonna Hansen

    Ja púra satt, nógv kunna vit læra av børninum. Eg havi mangan hugsa um eisini at børn kunnu koma illa fyri og kanska enda á skaðastovuni. Orrsøkin til at ein kemur inn á skaðastovuna er ymisk. Men ikki sjáldan er tað tí at børnini hava gjørt okkurt tey ikki mugu gerða. Spælt við eld ella súkla uttan hjálm. Útfalli harfrá er eisini ymiskt. Kanska kemur ein ikki útaftur. Ella í besta føri kemur ein kanska útaftur við einum plástri á knæðnum. Men ikki sjáldan skullu tey baði sproytast og seymast og kanska eisini haldast fast eina løtu, imeðan tey baði gráta sláa og sparka av pínu og angist.
    Tað kann ikki verða annað enn forferðiligt hjá foreldrum at skulla síggja sítt barn hava tað so, men viðgerðin kann verða neyðug og vit vita at tað um eina løtu er yvurstaði. Tað skilja vit, men tað skilja børnini ikki altíð. Og útsigtin til ísin ella leikuna aftaná er ofta ein ring troyst í hesu løtu.
    Tað kann eisini verða -hóast vit ávaraðu- at tey í hesu løtu føla seg svíktan av okkum og slet ikki registera at vit eru har og royna at ugga tey. Men vit vita hvat er best fyri tey.
    Og Gud veit eisini hvat er best fyri okkum, tí tað er ein lítil løta so er tað yvurstaði. Tí hjá Gudi er ongin tíð. Tað skilir Gud men tað skilja vit ikki.

    Tá fólk siga at ongin Gud er til tí at tey síggja hann ikki. So fari eg at hugsa um, hvat delfinunar munnu halda um hvørja aðra.
    Vit eru klók menniskir sum halda okkum vita so nógv. Eitt nú halda vit okkum vita at delfinunar eru so klókar.
    Nógvastaðir runt í verðini samarbeiða delfinunar við menniskini um at fanga fisk. So hóast delfinunar liva á sjógvinum, so eru nakrar av teimum vitandi um menniskuni. -Og kunna samarbeiða við okkum.
    Tær allerflestu eru nokk ikki vitandi um okkum. Men tær sum vita um okkum eru tær sum hava sað okkum. Tær hava sað okkum tí tær eru stegaðar á eina løtu, og hava stungi høvdi undan vanskorpini og eyggleitt okkum.
    Tað kunna vit nokk skjótt blíva einig um, kunna vit ikki?
    Og kunna vit ikki eisini skjótt blíva einig um at, tað alíkavæl er ótrúliga lítið delfinunar hava sað av okkum?
    Merkir tað so at vit bara eru tað tær hava sað?
    Nei sjálvandi ikki! Vit eru so nógv meira enn tær vita um!
    Og hvat vit øllum teimum delfinum sum onki hava sad til menniskini?
    Áhugavert hevði tað verði at vita um tær høvdu trú teimum delfinum sum kundu fortalt um okkum. -Um teimum annars var givið eitt mál sum okkum.

    Hvis Gud var rættvísur so hevði hann ikki loyva okkum hesar pínslir kunnu summi siga.
    So kann man tað sama siga at tað er órættvist at mennisku eru til..
    Ella at tað er órættvíst at menniskir ikki hvør í sær liva í eini vattkuplu..
    Men at siga tað, samsvarar ikki við tað fríða frælsi sum so nógv verður tosa um og so mong vilja hava..

    Tí var tað ikki nemliga Gud við sínum rættvísi sum gav okkum frítt frælsi?
    Frítt frælsi til at kunna velja sjálvi?
    Vóru tað ikki vit sjálvi sum misbrúktu okkara frælsi og vóru Gudi ólíðin?

    So kann onkur siga “ja men vit kendu ikki avleiðingarnar av at verða honum ólíðin”

    Nei vit kendu ikki avleiðinganir, men tað gjørði Hann! Og tí segi Hann at vit skuldu “koma at kenna” Men vit -eins og børnini á skaðastvuni- vildu sjálvi!

    Man kann so siga at allur heimurin er ein stór skaðastova.
    Øll koma inn og øll fara út. Tað er éin inngongd og tvær útgengur. Ein útgongd eitur lívið og hin útgongdin eitur deygin.
    Men Gud vil -hóast vit vendu honum bakað, at vit øll skullu velja lívið.
    Hann vil tað so nógv at hann eymjúkaði seg og sendi okkum sín egna son Jesus Kristus at bøta fyri okkara brot og vísa okkum vegin út til lívið.
    GUD eymjúkaði seg fyri SYNDIGUM menniskjum!!
    Er tað rættvíst?
    Íhvørtfall hava vit tað ikki uppiborði!
    Men Gud er kærleikin og tað er alt av náði, tí Hann elskar okkum. Og størri kærleiki finst ikki.

    Men vali er enn okkara.

    Takk,takk Gud fyri náði tína
    Amen

    Liked by 1 person

  2. Hey Jonna!

    Takk fyri viðmerkingina 🙂

    Ja, tað er so skjótt hjá mær at koma til eina niðurstøðu um alt við Gudi útfrá tí lítla eg upplivi av honum. Hvussu nógv okkara hava ikki kent, at onnur menniskju døma okkum eftir bert einari síðu av okkum sum menniskju? Vit søgdu okkurt í einari samtalu og verða dømd øll sum vit eru eftir tí. Ella gjørdu okkurt skeivt onkran dag og verða dømd eftir tí. Tá kunnu vit hugsa: “Um hini eisini hoyrdu tað góða…” ella “Um hini eisini fingu at uppliva tað rætta, eg geri…”

    Mær dámar at síggja tingini í størri heildum, tá ið eg havi hug at døma Gud vegna onkra støðu eg eri í. Tað er gott at spyrja: “Er hetta, sum eg nú upplivi, tað einasta, eg havi upplivað við Gudi? Ella havi eg seinastu 10 árini eisini upplivað nógv annað, sum gevur mær eina størri og betri heildaruppliving?”

    Alt tað besta, Jonna, og Jesus signi teg.

    Vinarliga,
    Derhard

    Like

Svara

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Broyt )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Broyt )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Broyt )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Broyt )

Connecting to %s

%d bloggers like this: