Leiðsla

LEIÐIN LAGAR LÍVIÐ!

Spyrt tú nakrantíð teg sjálva/n: “Hví er mítt lív, so sum tað er?” Tú hyggur kanska ónøgd/ur at tínum lívi og undrast um, hvussu lívið lagaði soleiðis, sum tað gjørdi: “Hví livdi eg ikki øðrvísi?

Spyrt tú nakrantíð teg sjálva ella teg sjálvan: “Hví er mítt lív, so sum tað er?” Undrast tú um lívsstøðuna og sigur: “Hvussu ber tað til, at mítt lív endaði soleiðis?” Tú hyggur kanska ónøgd og ónøgdur at tínum lívi og hugsar um, hvussu lívið lagaði seg soleiðis, sum tað gjørdi: “Hví livdi eg ikki øðrvísi? Hví gjørdi eg ikki á ein annan hátt? Tí um eg visti fyri 20 árum síðani, tað eg veit í dag, hevði eg jú sjálvandi livað øðrvísi og so hevði lívið verið betri í dag!”

Ivaleyst kenna vit øll hesar spurningar, hesa hugsan og grundan. Vit síggja okkum sjálv í núverandi støðu likamliga, sinnisliga og andaliga. Hesin er staðurin á okkara lívsleið heilsuliga, fíggjarliga og samfelagsliga. Vit kunnu undrast og hyggja aftureftir, fyri at finna útav, hvørja leið vit valdu at ganga, sum førdi okkum higar.

Hyggur tú aftureftir og undrast: “Hvørja leið valdi eg, sum førdi meg higar?”

Fyri nøkrum árum síðani var eg staddur í Keypmannahavn og skuldi ganga eina leið frá einari tokstatión til eitt hotell. Eg hevði frammanundan kannað eftir, hvussu eg skuldi ganga, fyri at koma á mál. Eg hevði eisini eitt kort í hondini, sum vísti mær nágreiniliga, hvussu eg skuldi ganga. Tá ið eg hevði gingið hálva leið, sá eg hotellið og ein veg, sum gekk ímóti hotellinum. Tað var ikki vegurin, eg hevði sett mær fyri at ganga og ikki heldur vegurin, sum sambært kortinum førdi meg á mál. Men eg hugsaði, at hetta var ein snarvegur og at um eg gekk henda vegin, kundi eg spara tíð og náa málinum skjótari. Tá ið eg hevði gingið eina góða løtu, sá eg – sum eg kom nærri hotellinum – at tað ikki bar til at koma frá hesum vegi yvir til málið, eg so fegin vildi náa, tí ein jarnbreyt lá ímillum. Leiðin hevði ført meg til eitt stað nærri hotellinum, men eg hevði ongan møguleika at náa málinum á hesi leiðini. Einki var at gera annað enn at venda aftur, har eg kom frá, áðrenn eg vendi inn á henda vegin. So helt eg fram eftir upprunaligu ætlanini og sum kortið eisini vísti og eg náddi málinum, hóast tað tók mær longri tíð enn neyðugt. Snarvegurin nyttaði einki.

Okkara lív kann tykjast at vera sum henda hendingin. Vit ferðast frá einum staði til eitt annað. Vit hava ynski, vónir og dreymar um at náa málum og ganga síðani fet fyri fet leiðina ímóti teimum. Men mangan koma vit í støður, har vit duga at síggja, at vit nú ikki náa tí máli, vit settu okkum fyri. Nú undrast vit og hyggja aftureftir, fyri at síggja, um tað ber til at venda aftur, har vit valdu skeivan veg. Í summum førum ber tað til. Í øðrum førum ber tað ikki til.

Kunnu vit ikki siga, at leiðin lagar lívið? At lívið lagar seg soleiðis, sum lívsleið okkara nú einaferð er? Kunnu vit ikki so eisini við hesum sannleika hyggja frameftir við vísdómi og síðani ferðast við vitanini um, at tann leiðin, vit nú velja at ganga, lagar lívið soleiðis, sum nú ferðin førir okkum hagar?

 Lívið lagar seg soleiðis, sum lívsleið okkara er!

Leiðin lagar lívið! Jú, hetta vísir seg at vera ein sannroynd. Lívið verður lagað eftir leiðini, eg gangi! Og tað var júst hetta, Jesus millum annað sipaði til, tá ið hann um seg sjálvan segði: “Eg eri vegurin, sannleikin og lívið!” Vit kunnu siga, at vegurin er levnaðurin: Tann leið, eg nú ferðist á. At sannleikin er úrslitið av teirri leið, eg nú gangi á. Og at lívið er tann veruleiki, eg nú standi í. Lívið er vorðið tað, tað er, vegna onkran sannleika, eg velji at liva eftir.

Lívið er vorðið tað, tað er, vegna onkran sannleika, eg velji at liva eftir.

Eitt dømi kann vera, at eg livi eitt lív, har eg brúki meira pengar, enn eg fái. Eg velji at liva hetta lívið á henda hátt, tí at hini liva soleiðis. Hetta gerst mín sannleikin. Við tíðini standi eg í skuld, men velji at fara til onkran, so eg kann lána mær pening. Endin er ein tilvera í skuldartrældómi. Eitt annað dømi kann vera, at eg droymi um at hava eitt ávíst starv um 5 ár, og veit, hvørja íløgu eg eigi at gera, so eg kann náa hesum máli. Men eg sigi mær sjálvum, at eg eigi at taka tað róligt og njóta lívið. At tað ikki er neyðugt at leika so í og arbeiða so hart. Áðrenn eg veit av, eru 5 ár farin og eg standi ikki í starvinum, eg droymdi um. Leiðin lagar lívið!

Hetta kunnu vit kalla tilverunnar snarvegir. At lumpa vanligu mannagongdina, soleiðis at vit skjótari kunnu náa málinum, vit droyma um. Snarvegir kenna vit væl frá gerandisdegnum. Pulvurkaffi er eitt dømi. Skjótt at kóka ketilin og røra pulvurkaffið í, ístaðin fyri at gera neyðuga arbeiðið og hava tíð at bíða eftir kaffimaskinuni. Skundverður er eitt annað dømi. Hvør er betra máltíðin: At brúka tíðina til ein døgurða í tímar í ovninum, ella skundverðin í mikroovninum í ein minutt? Slankikurar er eitt triðja dømi. “Tú fært tann kropp, tú ynskir, um tú drekkur okkurt pulvur í tíggju vikur.” kann lýsingin ljóða. Man natúrliga langa arbeiðið ikki vísa seg at virka betur?

Snarvegir svíkja! Sum snarvegurin hjá mær í Keypmannahavn sveik meg, kunnu tilverunnar snarvegir svíkja meg, soleiðis at eg komi at standa í støðum, har eg ikki nái tí máli, eg so fegin vildi náa. Jú, snarvegir eru til, sum kunnu hjálpa mær at náa málinum skjótari, men á fleiri økjum eru snarvegir ikki rætta loysnin.

Tó er tað ein snarvegur, vit hava fyri neyðini at taka, um vit skulu náa málinum, vit vóru skapað til at náa. Hesin snarvegur nevnist Jesus. Ynskja vit eina tilveru, har alt er gott og eingin neyð, deyði ella sorg er, krevur Gud, at vit elska hann og okkara medmenniskju. Tað er okkara kort at ferðast eftir í levnaðinum. Men hetta megnar eingin okkara. Við dagliga at vera Gudi ólýðin og medmenniskjum sárandi, eru vit á eini leið, har vit standa langt frá málinum á einum staði, har tað ikki ber til hjá okkum at koma nærri. Í hesum førinum ber ikki heldur til at venda aftur, fyri at bøta um lívsleiðina. Men her er givin okkum snarvegurin Jesus, sum segði: “Eg eri vegurin, sannleikin og lívið!”

Tá tú ikki nært málinum, tú setti tær fyri, minst tá til: Tær er givin snarvegurin Jesus, sum segði: “Eg eri vegurin, sannleikin og lívið!”

Jesus segði hesi orðini við lærusveinarnar stutt áðrenn hann varð tikin, sligin og dripin. Jóhannes evangelistur skrivar um, hvussu Jesus var saman við lærusveinunum seinastu kvøldmáltíðina, har hann tosaði við teir um millum annað tað, sum skuldi fara at henda. Lærusveinarnir mundu vera óttafullir, tí Jesus segði: “Hjarta tykkara verði ikki óttafult!” Grundin til at teir ikki skuldu vera óttafullir, var málið, Jesus við sínum gerningi fór at vinna teimum: “Eg fari burtur at tilbúgva stað fyri tykkum!” Men hóast Jesus við sínum orðum hesa løtuna royndi at geva lærusveinunum frið, vóru teir framhaldandi ørkymlaðir, ivandi og óttafullir: “Hví eru vit í hesi støðuni? Hví skal Jesus fara burtur? Hvat skulu vit gera, tá ið Jesus ikki longur er við okkum? Hvussu skulu vit liva?” Spurningarnir mundu vera nógvir.

“Hjarta tykkara verði ikki óttafult! Trúgvi á Gud og trúgvi á meg!” Eftir at Jesus varð reistur upp frá deyðum og hesir somu lærusveinarnir sóu Jesus aftur livandi, mundu orðini geva meining og veruliga gera mun. Tí við Jesu uppreisn frá deyðum, høvdu teir nú atgongd til tað málið, hjarta teirra longdist so nógv eftir. Eins og Jesus reis upp frá deyðum, skuldu teir nú við honum eisini rísa upp frá deyðum til eitt ævigt lív, og fáa at kenna sannleikan í Jesu orðum, sum ljóðaðu: “Tá ið eg eri farin burtur og havi tilbúgvið stað fyri tykkum, komi eg aftur og skal taka tykkum til mín, til tess at har sum eg eri, skulu tit eisini vera.”

Teldubræv

Við trúnni á Jesus gangi eg nú leiðina til málið, Gud skapti meg til: Himmalin. Við trúnni á Jesus lagar tilveran seg soleiðis, at eg einaferð veruliga nái hesum máli, hóast eg í levnaðinum so mangan havi gingið fleiri skeivar leiðir. Við trúnni á Jesus smittar gleðin um paradísið, sum mær er vunnið, lívið, eg nú livi, soleiðis at eg trívist í gerandisdegnum, tí Jesus leiðir meg røttu leiðina á mál.

Sjálvandi fert tú – hóast trúnna á Jesus – í hesum lívi mangan at ganga skeiva leið. Tú fert framvegis at sanna, at leiðin lagar lívið, og framhaldandi at spyrja: “Hví er mítt lív, so sum tað er?” Men alt hetta er lítið afturímóti vegnum, sannleikanum og lívinum, sum er Jesus. Í honum, sum er tær ein snarvegur, er sannur og veruligur tryggleiki, hvíld og friður.

Tá ið tú nú ferðast við trúnni á Jesus og harvið ein dag nært tínum æviga máli, kanst tú í tí tímiliga spyrja: “Hvussu kann eg í gerandisdegnum hvíla í og gleðast um Jesus, sum er mín vegur, mín sannleiki og mítt lív? Hvussu kann eg læra av hesum sannleika, soleiðis at eg nú í levnaðinum eri meira tilvitað og tilvitaður um, at leiðin lagar lívið?”

Er henda tíðin ikki júst tíðin, har tú hyggur frameftir? At tú fyri tað fyrsta sært tann dýrgrip, Jesus vann tær við at doyggja og rísa upp fyri teg, soleiðis at við trúnni á hann eigur Himmalin? Og at tú fyri tað næsta í frælsi og hvíld kanst síggja tey mál, tú í levnaðinum vilt náa, og tekur tey neyðugu stigini, sum føra teg hagar?

Jú, leiðin lagar lívið, men Jesus segði: “Eg eri vegurin, sannleikin og lívið!”


1FBA0637-E0D0-40D6-802D-0734D39614AC_1_201_a

Dáma og skriva eina viðmerking

Um tú helt hetta vera gagnligt, hevði tað glett meg, um tú trýsti á Dáma niðanfyri og møguliga eisini skrivaði eina viðmerking í rútin niðanfyri, har tað stendur Svara.

Takk fyri 🙂

0 comments on “LEIÐIN LAGAR LÍVIÐ!

Svara

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Broyt )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Broyt )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Broyt )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Broyt )

Connecting to %s

%d bloggers like this: