EG LIVI Í KALLINUM

Dámar tær væl títt arbeiði og gleðist um tíni viðurskifti við familju, vinir og starvsfelagar? Hevur tú frið og gleði í gerandisdegnum? Ella kennir tú iva, óró og ørkymlan? Spyrt tú teg sjálva/n: “Er hetta tað, eg skal?” “Hvat er meiningin við mínum lívi?”

EG GLEÐIST Í HVÍLDINI!

Leingist tú eftir hvíld? Kennir tú møði, ónøgdsemi, ørkymlan og strongd? At vera í gongd við høgari ferð í longri tíð og vilja fáa frí og frið? Eru vikuskiftini hæddarpunktið í lívinum, samstundis sum tú mestsum hatar mánadagar, tí tá er ein long arbeiðsvika ímillum frítíðina og teg?

EG HOYRI Í KVIRRUNI!

Í øllum larminum um, við og í okkum er tað ikki undarligt, at vit hava torført við at hugsavna okkum um tað, vit fegin vilja fáa frá hondini. Ikki undarligt, at vit kunnu kenna ónøgd og ørkymlan um lívið og hvat meiningin er við tí.

TÚ EIGUR EIN SESS

Hvat er meiningin við lívinum? Hví eri eg til og hvat skal eg við mínum lívi? Eri eg ætlað/ur til nakað ávíst ella er tað mín egna avgerð? Ber til at fáa frið og hvíld í nøkrum sessi í tilveruni?

JESUS METTAR MÍNA SVONGD

Eg veit, at trupulleikin við vatni og mati um heimin gerst størri og størri fyri hvørt ár. Eg vil fegin hjálpa, men gangi við ringari samvitsku, tí at eg geri stórt sæð einki við tað. Hví?

TAÐ NEILIGA RAKAR EISINI TEG!

Hvar er Gud, tá ið tað neiliga rakar? Vit síggja, hoyra og lesa um neyðina úti í heimi. Uppliva, hvussu okkara kæru stríðast. Og kenna, hvussu vit innaní eru ótrygg. Er eingin tryggleiki í lívinum?

UM JESUS ER NÆR, ER STÚRANIN FJAR!

Ert tú nakrantíð bangin? Óivað svarar tú ja til tann spurningin, tí menniskju flest munnu í størri ella minni mun kenna ótta. Vit óttast fyri gerandisdegnum, lívinum og ævinleikanum. Hvat kann eg gera við óttan?

MÍTT BESTA ER IKKI NÓG GOTT!

Tá ið tú hyggur at øllum tí miseydnaða í lívinum, hugsar tú kanska: "Mítt besta verður ongantíð nóg gott!" Hvat nú, um eydnan, friðurin og hvíldin ikki skal verða grundað á tínum besta, men onkrum øðrum?

TAÐ, EG IKKI TAKI ÍMÓTI, GAGNAR MÆR IKKI

“Hví segði eg ikki: “Ja takk!”? Soleiðis kann eg sum menniskja hugsa, tá ið eg angri fortíðina. Um eg ikki tók ímóti eini gávu ella tænastu ella ímóti rósandi orðum, sum vóru ætlað mær. At eg ikki møtti menniskjum, sum bjóðaðu mær sína tíð, sítt vinalag og sín felagsskap. Hvussu nógv ríkari var eg í dag, um eg tók ímóti?

Blog at WordPress.com.

Up ↑