JALIGA PÍNAN

Tað tykist, sum innaní okkum er ein djypri ófriður, vit hava torført við at seta orð á. Og vit kunnu kenna okkum illa, tí í mun til fleiri av okkara medmenniskjum, hava vit alt tað, teimum tørvar, og eru ónøgd kortini.

FRIÐURIN ER EIN PERSÓNUR!

Vit óttast framtíðina og avleiðingar av fortíðini og nútíðini. Vit leingjast eftir friði og siga við okkum sjálv: “Óttast ikki!” Kortini nytta hesi vælmeintu orðini einki, tí óttin verður verandi. Hvussu kunnu vit tá finna frið?

MARK ELLA MØGULEIKI?

Hyggur tú aftur á títt lív, sært tú bæði jaligar hendingar, sum í dag mynda teg og neiligar hendingar, sum í dag merkja teg. Hendingar, sum í dag antin eru eitt mark ella ein møguleiki.

LIV EFTIR ÆTLANINI!

Vit eru vorðið eitt fólk, sum er merkt av eini sapparamentan. Eins og tá ið sitið verður frammanfyri sjónvarpsskíggjan og skift verður í heilum ímillum ymisku rásirnar, skifta vit ímillum nærum alt annað í lívinum.

LÍT JALIGT Á MORGINDAGIN!

Hvat hugsar tú, tá ið lívið broytist? Hugsar tú jaligt um møguligu broytingarnar í framtíðini? Ella neiligt? Er tað ótti fyri sjúku, neyð, sorg, trupulleika og deyða, sum merkir títt sinni, ella gleðin um lív, eydnu, kærleika, frælsi og møguleikar?

EG LIVI Í KALLINUM

Dámar tær væl títt arbeiði og gleðist um tíni viðurskifti við familju, vinir og starvsfelagar? Hevur tú frið og gleði í gerandisdegnum? Ella kennir tú iva, óró og ørkymlan? Spyrt tú teg sjálva/n: “Er hetta tað, eg skal?” “Hvat er meiningin við mínum lívi?”

EG GLEÐIST Í HVÍLDINI!

Leingist tú eftir hvíld? Kennir tú møði, ónøgdsemi, ørkymlan og strongd? At vera í gongd við høgari ferð í longri tíð og vilja fáa frí og frið? Eru vikuskiftini hæddarpunktið í lívinum, samstundis sum tú mestsum hatar mánadagar, tí tá er ein long arbeiðsvika ímillum frítíðina og teg?

EG HOYRI Í KVIRRUNI!

Í øllum larminum um, við og í okkum er tað ikki undarligt, at vit hava torført við at hugsavna okkum um tað, vit fegin vilja fáa frá hondini. Ikki undarligt, at vit kunnu kenna ónøgd og ørkymlan um lívið og hvat meiningin er við tí.

Blog at WordPress.com.

Up ↑