UM JESUS ER NÆR, ER STÚRANIN FJAR!

Ert tú nakrantíð bangin? Óivað svarar tú ja til tann spurningin, tí menniskju flest munnu í størri ella minni mun kenna ótta. Vit óttast fyri gerandisdegnum, lívinum og ævinleikanum. Hvat kann eg gera við óttan?

MÍTT BESTA ER IKKI NÓG GOTT!

Tá ið tú hyggur at øllum tí miseydnaða í lívinum, hugsar tú kanska: "Mítt besta verður ongantíð nóg gott!" Hvat nú, um eydnan, friðurin og hvíldin ikki skal verða grundað á tínum besta, men onkrum øðrum?

TAÐ, EG IKKI TAKI ÍMÓTI, GAGNAR MÆR IKKI

“Hví segði eg ikki: “Ja takk!”? Soleiðis kann eg sum menniskja hugsa, tá ið eg angri fortíðina. Um eg ikki tók ímóti eini gávu ella tænastu ella ímóti rósandi orðum, sum vóru ætlað mær. At eg ikki møtti menniskjum, sum bjóðaðu mær sína tíð, sítt vinalag og sín felagsskap. Hvussu nógv ríkari var eg í dag, um eg tók ímóti?

OKKURT ER GALIÐ, UM ALT SIGST VERA GOTT

Hvat svarar tú, tá ið tú hevur trupult og onkur spyr: “Hvussu hevur tú tað?” Svarar tú tá: “Jú takk, eg havi tað gott!” Og hvat sigur tú við ein, sum sigur tær sína truplu støðu? Sigur tú: “Tað er nú ikki so galið, ha?” Kennir tú støðuna, at alt sigst vera gott, men tú hevur eina kenslu av, at okkurt er galið kortini?

IKKI VIÐGONGD, MEN MÓTGONGD MENNIR MEG

Fleiri menniskju seta spurnartekin við, um Gud man vera til. “Gud kann ikki vera til, tí at eg síggi hann ikki, eg hoyri hann ikki, eg haldi hann vera órættvísan, óndan og dømandi, eg fari ígjøgnum so nógvar trongdir...”

Blog at WordPress.com.

Up ↑