VER FYRIMYNDIN!

Hvussu nógv kann eg skylda uppá (fyri)myndirnar, tá ið eg geri tað skeiva? Kann eg ikki gera hetta í so stóran mun, at eg livi í ábyrgdarloysi? Havi eg ikki avgerðarrættin fyri mínum lívi í dag?

EG LIVI Í KALLINUM

Dámar tær væl títt arbeiði og gleðist um tíni viðurskifti við familju, vinir og starvsfelagar? Hevur tú frið og gleði í gerandisdegnum? Ella kennir tú iva, óró og ørkymlan? Spyrt tú teg sjálva/n: “Er hetta tað, eg skal?” “Hvat er meiningin við mínum lívi?”

AT VINNA Á FREISTING

Kennir tú til freistingar? At hava hug at gera nakað skeivt? Fleiri ynskja at liva eitt sunt lív við millum annað at lata vera við at eta ósunt. Hvussu væl kennist ikki freistingin her og hugurin at eta tað, sum ætlanin ikki var?

FYLG VÆL!

Hvat vilt tú hava onnur at minnast teg fyri, tá ið tú ert farin haðani frá? Ivaleyst sum ein góður maki. Eitt gott foreldur. Ein góður vinur. At hini fingu nakað gott frá tær, sum myndar teirra lív. - At tú leiddi lívið væl.

LEIÐIN LAGAR LÍVIÐ!

Spyrt tú nakrantíð teg sjálva/n: “Hví er mítt lív, so sum tað er?” Tú hyggur kanska ónøgd/ur at tínum lívi og undrast um, hvussu lívið lagaði soleiðis, sum tað gjørdi: “Hví livdi eg ikki øðrvísi?

MINNIR MYNDA MEG

Viðhvørt hugsa vit um onkran kæran, sum undan okkum er farin. Tað kunnu vera foreldur, ommur, abbar, vinfólk ella onnur, sum ikki eru okkara millum longur. Vit minnast tey. Teirra andlitsbrá, verumáta, gerningar og orð.

VRAKA TAÐ ILLA

Kennir tú støðuna spentur at fara til arbeiðis, men vegna órudd ber ikki til at koma í gongd? Ella vilja halda ein góðan føðingardag, men vegna ein keðiligan gest miseydnaðist tað heila?

Blog at WordPress.com.

Up ↑