SVARIÐ AVDÚKAR MEG!

Hvat avdúkar títt svar um felagsskapin við eitt annað menniskja, tá ið tú verður spurd/ur um vikomandi? Hvat avdúkar títt svar um tín felagsskap við Jesus, um onkur spurdi teg: "Hvør er Jesus?"

TAÐ NEILIGA RAKAR EISINI TEG!

Hvar er Gud, tá ið tað neiliga rakar? Vit síggja, hoyra og lesa um neyðina úti í heimi. Uppliva, hvussu okkara kæru stríðast. Og kenna, hvussu vit innaní eru ótrygg. Er eingin tryggleiki í lívinum?

UM JESUS ER NÆR, ER STÚRANIN FJAR!

Ert tú nakrantíð bangin? Óivað svarar tú ja til tann spurningin, tí menniskju flest munnu í størri ella minni mun kenna ótta. Vit óttast fyri gerandisdegnum, lívinum og ævinleikanum. Hvat kann eg gera við óttan?

MÍTT BESTA ER IKKI NÓG GOTT!

Tá ið tú hyggur at øllum tí miseydnaða í lívinum, hugsar tú kanska: "Mítt besta verður ongantíð nóg gott!" Hvat nú, um eydnan, friðurin og hvíldin ikki skal verða grundað á tínum besta, men onkrum øðrum?

FYLG VÆL!

Hvat vilt tú hava onnur at minnast teg fyri, tá ið tú ert farin haðani frá? Ivaleyst sum ein góður maki. Eitt gott foreldur. Ein góður vinur. At hini fingu nakað gott frá tær, sum myndar teirra lív. - At tú leiddi lívið væl.

FELAGSSKAPURIN FREMUR ÁVØKSTIN

Kennir tú hugsanina: “Eg hevði viljað havt tað sum tey”, tá ið tú sært myndir hjá øðrum á Facebook? Vit vísa tær jaligu løturnar. Tá ið vit smílast og semjast. Men hvussu hevði verið, um vit vístu tær neiligu løturnar?

VIL EG KENNA SANNLEIKAN?

Sum menniskju vilja vit kenna sannleikan. Hvussu tað heila í, við og umkring okkum er. Ella vilja vit nú veruliga tað? Kennir tú ikki støður, har tú ikki vilt vita sannleikan? Har tú ikki hevur hug at hoyra og síggja veruleikan?

GEVI EG ALT, FÁI EG ALT!

Vælferðin er í besta blóma. Vit hava mestsum alt, vit hava tørv á: Mat, klæðir, hús, bilar og pening. Inntøkurnar eru hækkaðar seinastu árini og sæst hetta aftur í, hvussu vit brúka tað, sum vit hava fingið at umsita. Men hevur tú nakað at geva, hóast tú hevur meira um hendi?

BØNIN BATAR!

Hevur tú biðið um okkurt ávíst í dagar, vikur, mánaðir, ja kanska ár, uttan at hava fingið nakað svar? Hevur tú nakrantíð hugsað, at eingin Gud man vera til, tí tað tykist, sum um hann ikki hjálpir tær í tínum lívið? Og um hann ikki er til ella ikki svarar, hví so yvirhøvur biðja?

Blog at WordPress.com.

Up ↑