AVLEIÐINGIN AVDÚKAR SJÁLVSØKNIÐ!

Hvussu nógv av levnaðinum snýr seg um andlitið úteftir? Munnu ikki fleiri av okkara góðu gerðum vera grundaðar í sjálvsøkni? At vit fyri øðrum vilja síggja út sum góð menniskju, sum vilja okkara medmenniskjum væl?

VILT TÚ SÍGGJA, MÁST TÚ VAKNA!

Hvat er meiningin við lívinum? Hvat er meiningin við hesari ferð, vit í levnaðinum eru á? Tað er mítt blindni, sum fær meg at spyrja hesar spurningarnar. Eg spyrji, tí at eg ikki síggi. Eg síggi ikki, tí at eg sovi.

FRIÐURIN ER EIN PERSÓNUR!

Vit óttast framtíðina og avleiðingar av fortíðini og nútíðini. Vit leingjast eftir friði og siga við okkum sjálv: “Óttast ikki!” Kortini nytta hesi vælmeintu orðini einki, tí óttin verður verandi. Hvussu kunnu vit tá finna frið?

TAÐ, TÚ HOYRIR, MYNDAR TEG!

Í hvussu stóran mun mynda orð títt sinni og tín levnað? Hugsa aftur í tíðina og finn seinastu ferð, orð – jalig ella neilig – høvdu eina ávirkan á teg. Eg hugsi, at tær ikki nýtist at leita leingi, tí hetta vísir seg at vera ein gerandiskostur.

AVLEIÐINGIN AVDÚKAR AVGERÐINA!

“Hví sá eg ikki avleiðingina frammanundan?” Soleiðis kanst tú siga við teg sjálva/n, tá ið tú upplivir hørðu avleiðingina av bæði tilvitaðum og ótilvitaðum avgerðum. Avgerðirnar førdu til núverandi avleiðing og iðrar tú teg nú um tær avgerðir, tú tókst.

ERT TÚ TRÚVERD/UR?

Ert tú ein góðtrúgvin persónur, sum hevur lætt við at líta á orðini frá tínum medmenniskjum? Ella kennir tú tað soleiðis, at tú í stóran mun ikki hevur álit á tí, onnur siga? “Tað valdast persónin, sum prátar!”, sigur tú kanska.

VEITST TÚ IKKI, FERT TÚ IKKI!

Hevur tú nakrantíð forsømt nakað? At sita eftir við kensluni av at okkurt týdningarmikið hendi, sum tú ikki fekst við ella fekst lut í? Situr tú eftir við orðunum: “Hví lurtaði eg ikki? Hví fór eg ikki? Hini upplivdu nakað, sum eg ikki fekk við!”

Blog at WordPress.com.

Up ↑